het avontuur leven

Het is volbracht! Ik had nooit gedacht dat ik zo opgelucht zou zijn. En niet alleen dat misschien overdrijf ik een beetje maar het voelde bijna als bevrijding. Bevrijding van wat? Ik weet het niet, vul het maar in. Veel te lang heb ik gewacht om deze laatste etappes van het Pieterpad te lopen. Tja, soms gebeuren dingen in het leven waar je andere keuzes maakt en bovendien gooide een pandemie roest in het eten. Ik had (veel te) lange tijd de laatste drie etappes open staan - de eerste van de drie (van Montford naar Sittard) heb ik afgelopen herfst gelopen. Wel in twee stukken omdat ik toen nog te kampen had met een blessure. Geen mooie etappe trouwens, voelt als zo'n tussenstukje. En nu eindelijk had ik de kans om met een paar vrije dagen de laatste twee te gaan. Ik was best zenuwachtig... Is het erg zwaar? Na zo lange tijd weer wat grotere afstanden gaan wandelen? Hoe heuvelachtig is het? Nou het viel allemaal reuze mee!  Ik had me geïnstalleerd op een camping in de buurt van de ro...

Venlo-Swalmen Ik wist niet dat je door een bos zo veel rechtdoor kon lopen. De etappe begint vanaf buiten Venlo mooi te worden. Onderweg ontmoet ik natuurlijk weer allerlei dieren . De wijziging is goed aangegeven, het boekje is vandaag niet nodig. In de loop van de etappe ga je kilometers langs de Duitse (of juist Nederlandse) grens en dat gaat grotendeels alsmaar rechtdoor! Een high light is de steilrand . De rest van de lange weg schijnt eindeloos te zijn en ik heb het zwaar. Ik heb het gevoel dat ik niet goed vooraan kom. Uiteindelijk klopt dit niet, het voelt alleen zo. Omdat ik op deze rechte weg niet bijzonder uit moet kijken dwalen de gedachtes vaak af. Niets bijzonder, noem je dit ,het hoofd leeg lopen'? En dan komen ideeën voor mijn zakelijke blog naar boven. Dat krijg je dan, als je hoofd weer ruimte heeft om creatief te worden! Leuk om op deze ontspannen manier iets nieuws te bedenken! 

Voorronde dag 1 Afgelopen dinsdag ben ik met het OV naar Venray gereisd om van daar verder naar Swolgen te wandelen. Ik had mij via een knooppuntensysteem een route  uitgestippeld. Deze verliep 100% op verharde wegen en was onspectaculaire. Ik had hoofdpijn en was aardig vermoeid, dat maakte het lopen niet gemakkelijker. En toch kon ik nog van al de mooie herfstkleuren genieten. Dat was namelijk mijn motto voor de volgende dagen: C atch the autumn colours ! Gelukkig was de tocht niet te lang (iets meer dan 10 km). Ik werd in Swolgen heel hartelijk ontvangen en mocht van een heerlijk stuk Limburgse vlaai genieten. Vanuit Swolgen wilde ik de volgende dag mijn Pieterpad wandeltocht voortzetten.

Gennep-Vierlingsbeek-Swolgen Sinds kort ben ik 100% ondernemer en kan mezelf zo af en toe spontaan vrij geven. Twee afspraken zijn verplaatst en de weersvoorspelling is goed, daarom heb ik spontaan besloten om mijn avontuur Pieterpad weer op te pakken. De zomerpauze is over, herfst is wandeltijd! Ik vertrek vrijdag heel erg vroeg met de trein vanuit Enschede. Het is bijna 3 uur reizen naar Gennep, waar wij exact een half jaar geleden gestopt zijn. Daar neem ik dus de route weer op.

Millingen a.d.Rijn - Groesbeek - Gennep Nadat mijn blessure van twee weken geleden enigszins genezen is, durf ik vandaag op stap te gaan voor de volgende twee etappes. Dit weekend loop ik niet alleen, maar met mijn vriend. Hij is de Pieterpad ook al tot aan de Rijn gelopen. Voor hem begint dus nu ook een nieuw stuk. Wij reizen met openbaar vervoer naar Pannerden. Vanaf de bushalte is het een klein 45min lopen tot aan de Rijn, waar het pondje naar Millingen vertrekt. Wij starten met grijs weer en het regend behoorlijk. Helaas staan wij bij het pondje drie kwartier te wachten. Het is nog winterveerdienst en het boot komt alleen een keer in de twee uur. Dat wisten wij, maar wij wouden niet de trein later nemen. Je weet nooit wat het openbaar vervoer doet. Met een beetje dansen, springen en zingen houden wij ons warm. En aan de overkant lopen wijn gauw de eerstvolgende horeca binnen om iets op te drogen en op te warmen, met een lekkere chocomelk.  Toen wij van hier vertrekken is het dan oo...

Zelhem - Braamt - Beek (naar de overnachting) - 25 km dag 1 Dit weekend heb ik mijn avontuur Pieterpad weer opgepakt. Het kriebelde al aardig om te gaan wandelen, en dan bedoel ik de wat langere afstand met overnachting. De weersverwachting was goed, daarom had ik een overnachting geregeld, wederom bij vrienden op de fiets, en ik had mij verheugd op een lekker wandelweekend.

 Etappe 1 deel 2, Vorden – Zelhelm 16 km Vandaag heb ik het gedaan! Met een feestelijk gevoel ben ik deel 2 van het Pieterpad begonnen te wandelen. Wel bijzonder, dat zo een klein iets je zo een goed gevoel geeft. Een jaar geleden had ik nooit gedacht om überhaupt zoiets te doen. Lange(re) afstanden wandelen… In mijn eentje . Op een mooie novemberdag vertrek is dus vanuit Vorden, waar bij het kasteel de 2 e deel van het Pieterpad begint. Nog 256 km te gaan. Vooruit dan.

Pieterpad Etappe 6 Schoonloo-Sleen 24 (27) km (dag 1) Ik had in het voorjaar twee etappes Pieterpad over geslagen. Maar voordat ik met Pieterpad deel 2 ga beginnen, moest ik deze toch nog even lopen. Ik zag er een beetje tegen op, omdat vooral etappe 6 mij vrij lang leek. Daarom zijn wij ook al vrijdag avond naar Schoonloo gegaan om vanuit daar meteen na het ontbijt te kunnen vertrekken. Achteraf gezien was dit een heel goed idee!

Pieterpad Etappe 4 (Dag 1) –18 Kilometer Zuidlaren – Rolde  Vertrek 9:04 uur met de trein vanuit Enschede met als doel Zuidlaren. Helaas moet ik i.v.m. een storing tussen Almelo en Wierden een omweg maken via Deventer . Al met al ben ik pas om 13:30 uur in Zuidlaren, bijna twee uur later dan gepland. Ik volg een mooie route naar Gasteren, waar ik een kleine koffiepauze bij een antiquiteiten winkel heb. Vlak voor Gasteren kom ik een stel tegen, die mij alles over wandelen kunnen vertellen. Een belangrijke tip om te onthouden: de derde dag nooit lopen, maar rust houden! Tijdens mijn lopen zit ik vandaag nog heel erg in mijn hoofd. Gedachtes komen en gaan niet zo gemakkelijk weer weg…Werk, relaties…Het kost mij moeite om niet in de gedachtes te blijven hangen. Ik probeer om bewust om me heen te kijken en naar de natuur te luisteren – af en toe blijf ik staan en luister. Zo stop je het denken en ben je met aandacht in het nu. Ik kom koetjes en schapen tegen en loop door een afwisselend...

Ik neem de trein vanaf Enschede via Zwolle naar Groningen, drie uur later ben ik in Pieterburen. Nu gaat het beginnen! Het avontuur Pieterpad. De eerste wandeltocht die ik helemaal alleen ga lopen...De volgende drie dagen ga ik in mijn eentje wandelen en ik ben heel erg benieuwd hoe ik het ga beleven en of ik het vol kan houden. Zowel lichamelijk als ook mentaal bedoel ik dan. Vanaf Winsum regen. In Pieterburen motregen en ik ga meteen op (Pieter) pad . De weg is goed aangewezen en leidt me vooral over harde wegen , af en toe loop ik naast een hoofdstraat. Ik vind het niet erg spannend en voel al en lichte teleurstelling – gaat dit zo verder? Dan gaat dit geen mooie wandeling worden. Vanwege het weer kan ik de omgeving niet echt genieten, ik kijk alleen maar rechtuit – er gaat een stevige wind. Maar iedere keer als mij een fietser tegemoet komt denk ik: „ben ik blij dat ik lopend onderweg ben...“ – think positive! Verder ben ik vooral ermee bezig om mijn Pieterpadboekje droog te houde...

Pieterpad Etappe 2 (Dag 2) – 19 Kilometer Winsum - Groningen Mijn gastheren hebben duidelijk hun best gedaan om alles goed te verzorgen. Gisteravond heb ik nog van een heel erg lekker zelf gekookte avondmaaltijd mogen genieten. Melle heeft mij uitgenodigd om voor een volgende “bezoek” als “gast aan tafel“ welkom te zijn. Hoe leuk is dat! De kamer (het bed) moet dan wel betaald worden maar verder moet ik mij welkom voelen en hij zal mij dan een rondleiding geven door de omgeving van Winsum. Friesland en dan richting Waddenzee is zekers een fietstochtje waard! Maar om bv. van Enschede naar Groningen te fietsen lijkt mij ook een leuk idee... Dus wie weet Melle, tot een volgende keer?

Pieterpad Etappe I (Tag 1) – 11 Kilometer Pieterburen - Winsum Ich fahre mit der NS von Enschede über Zwolle nach Groningen und weiter nach Pieterburen und erreiche den Ort nach ca. 3 Stunden. Jetzt geht es also los! Meine erste etwas längere Wanderung alleine...die nächsten drei Tage sind dem Wandern gewidmet und ich bin sehr gespannt, ob und wie ich das durchhalte. Körperlich wie geistig. Ab Winsum regnet es, mehr oder weniger aber eher mehr als weniger. In Pieterburen angekommen mache ich mich direkt auf den Weg da es immer noch regnet..sog. ‘motregen’ (Nieselregen – wenig aber ständig).

…nicht nur für Fahrradfahrer, sondern für alle, die sich aus eigener Kraft fortbewegen und eine Übernachtung benötigen. Das ist die Philosophie der Stiftung "vrienden op de fiets" . Eine tolle Sache und absolut empfehlenswert! Als Anbieter einer Übernachtungsadresse stellt man bei sich zu Hause ein Gästebett, -zimmer, Gartenhäuschen o.ä. zur Verfügung. Als Fördermitglied bekommt man eben dieses inkl. Frühstück für einen kleinen Preis. Manchmal hat man eigene Sanitäranlagen, meistens aber benutzt man die der Gastgeber mit. Eine sehr private Unterkunft also, bei der die Gastgeber sich sehr viel Mühe geben um den Gästen ihre Privatsphäre zu lassen.

Tijdens de wandelingen via de wandelsite kom je natuurlijk aan de praat met de medewandelaars. Meestal mensen die al lang wandelen en veel ervaring hebben. Zo krijg je in korte tijd veel handige tips over wandelkleding en schoenen, andere mooie (lange afstands)wandelingen, vakantie-mogelijkheden enz. Vaker heb ik iets over het Pieterpad gehoord. Een lange afstandswandeling, welke in verschillende etappes gedaan kan worden. Van Pieterburen (ver in het noorden) tot St. Pietersberg (ver in het zuiden van het land) ruim 490km. Ik ben hier nieuwsgierig naar geworden. Maar hoe doe je dat dan? Alleen – lijkt mij niets… Alleen lopen is saai, en soms ben ik ook nog een beetje bang, vooral als ik alleen door bossen moet lopen. Hoe vaker ik met de wandelsite mee liep hoe meer kreeg ik en gevoel van “misschien moet ik het gewoon een keer proberen”. Eén weekend maar, en als ik het niets vind kan ik toch meteen weer stoppen? Iemand gaf mij nog de tip van “ vrienden op de fiets ”, een goede en gunst...

Afgelopen jaar heb ik na een moeilijke periode besloten om dingen op te pakken, die ik eigenlijk altijd al wilde doen of graag gedaan heb maar waar ik, om welke reden dan ook, nooit aan toe gekomen ben. Eén van deze dingen is het wandelen. Dat deed ik al met plezier, maar het was meer een zondagmiddag wandeling van max. twee uur (in het Duits: spazieren gehen – niet wandern (!)). Het leek mij leuk om wat langere afstanden te wandelen. Maar… kan ik dit aan? Heb ik de conditie? Alleen wandelen vond ik niet leuk, maar als ik met anderen ga wandelen, dan komt het er straks op neer dat ze me op sleeptouw moeten nemen.