het avontuur leven

Het is volbracht! Ik had nooit gedacht dat ik zo opgelucht zou zijn. En niet alleen dat misschien overdrijf ik een beetje maar het voelde bijna als bevrijding. Bevrijding van wat? Ik weet het niet, vul het maar in. Veel te lang heb ik gewacht om deze laatste etappes van het Pieterpad te lopen. Tja, soms gebeuren dingen in het leven waar je andere keuzes maakt en bovendien gooide een pandemie roest in het eten. Ik had (veel te) lange tijd de laatste drie etappes open staan - de eerste van de drie (van Montford naar Sittard) heb ik afgelopen herfst gelopen. Wel in twee stukken omdat ik toen nog te kampen had met een blessure. Geen mooie etappe trouwens, voelt als zo'n tussenstukje. En nu eindelijk had ik de kans om met een paar vrije dagen de laatste twee te gaan. Ik was best zenuwachtig... Is het erg zwaar? Na zo lange tijd weer wat grotere afstanden gaan wandelen? Hoe heuvelachtig is het? Nou het viel allemaal reuze mee!  Ik had me geïnstalleerd op een camping in de buurt van de ro...

Hallo allemaal, ik ben Tilly. Misschien hebben jullie mijn vakantieavontuur van vorig jaar wel gelezen. Mijn baasje heeft onlangs een nieuwe fiets gekocht en vandaag nog de laatste accessoires hiervoor. Toen heeft zij me verteld dat wij dit jaar weer een stukje gaan fietsen. Joehoeeee en ik mag weer mee! Supergeweldig vind ik dat! Alleen moet ik nog eventjes mijn Duits iets bijspijkeren, want ik begreep dat het dit jaar richting Oosten gaat. En als ik daar vriendjes wil maken dan is het toch net zo handig om een paar woordjes in de taal van het vakantieland te kunnen spreken. Ik moet wel vriendjes maken, want mijn oude kameraad van vorig jaar gaat helaas niet mee. Dat is dan weer iets minder leuk - maar ja, je kunt niet alles hebben en hij heeft andere dingen te doen (iets met huis verven ofzo). Ik ga alvast mijn verhaal van vorig jaar nog een keer lezen, vakantie voorpret ;-) Ik heb er heel veel zin in en ga jullie zeker op de hoogte houden. Tot gauw! Tilly

Vorig jaar zag ik via natuurmonumenten.nl, dat je in de kortste nacht van het jaar op de Veluwe mag wandelen. Hiervoor moet je opgeven voor een sponsorwandeling. Vorig jaar zag ik dit evenement te laat. Begin van dit jaar, kwam ik het weer op het internet tegen. Arend-Jan en ik hebben toen besloten om met de halve wandelmarathon, 21km, mee te doen. Wij hebben een folder gemaakt en onze netwerken geactiveerd. Uiteindelijk hebben wij voor ons team voldoende sponsorgeld bij elkaar gekregen en mochten wij mee lopen.

Zelhem - Braamt - Beek (naar de overnachting) - 25 km dag 1 Dit weekend heb ik mijn avontuur Pieterpad weer opgepakt. Het kriebelde al aardig om te gaan wandelen, en dan bedoel ik de wat langere afstand met overnachting. De weersverwachting was goed, daarom had ik een overnachting geregeld, wederom bij vrienden op de fiets, en ik had mij verheugd op een lekker wandelweekend.

Onder wandelaars krijg je zo af en toe nog wat tips. Mij is ooit een keer het Marskramerpad onder de aandacht gebracht. Voor dit weekend was ik op zoek naar een wandeling in de buurt van Deventer en kwam op een etappe Marskramerpad uit. Wij beslissen om de route van zuid naar noord te lopen. Uitstappen op station Klarenbeek is al een avontuur. Je staat een beetje midden in de rimboe.

Ik neem de trein vanaf Enschede via Zwolle naar Groningen, drie uur later ben ik in Pieterburen. Nu gaat het beginnen! Het avontuur Pieterpad. De eerste wandeltocht die ik helemaal alleen ga lopen...De volgende drie dagen ga ik in mijn eentje wandelen en ik ben heel erg benieuwd hoe ik het ga beleven en of ik het vol kan houden. Zowel lichamelijk als ook mentaal bedoel ik dan. Vanaf Winsum regen. In Pieterburen motregen en ik ga meteen op (Pieter) pad . De weg is goed aangewezen en leidt me vooral over harde wegen , af en toe loop ik naast een hoofdstraat. Ik vind het niet erg spannend en voel al en lichte teleurstelling – gaat dit zo verder? Dan gaat dit geen mooie wandeling worden. Vanwege het weer kan ik de omgeving niet echt genieten, ik kijk alleen maar rechtuit – er gaat een stevige wind. Maar iedere keer als mij een fietser tegemoet komt denk ik: „ben ik blij dat ik lopend onderweg ben...“ – think positive! Verder ben ik vooral ermee bezig om mijn Pieterpadboekje droog te houde...

Anders als oorspronkelijk bedacht begin ik mijn tocht vanuit Olst. Arend-Jan wil mij de eerste dag van daaruit tot aan Lelystad begeleiden. De dag na de storm is dit een behoorlijk zware tocht, omdat wij de wind tegen hebben. Maar in lieve gezelschap beleef je het meteen iets minder zwaar. Als wij in Lelystad van elkaar afscheid nemen begint het te regenen en ik heb de volgende dag wel twijfel of ik met dit weer over de dijk wil fietsen. Aan de andere kant wil ik het ook niet missen, ik ben tenslotte pas mijn vakantie begonnen! Dus trek ik de regenkleding aan en bijt mij er doorheen. Veel foto-stops doe ik niet met dit weer , ik zie IJsselmeer en schapen . En dat is voldoende.

Neulich meinte meine Nichte, nachdem sie den Arbeitsvertrag für ihre erste richtige Stelle bekommen hat: „man, ich werd echt erwachsen.“ Was meinte sie da eigentlich mit? Ist man erwachsen wenn man einen festen Job hat? Ist man erwachsen wenn ein geregeltes Leben losgeht? Wird’s jetzt ernst?

Al jaren riep ik “ik wil graag een keer op fietsvakantie”. Al de jaren kreeg ik het antwoord: te zwaar, waar wil je overnachten, dat kan/wil ik met mijn benen/rug niet aan… Vorige winter heb ik dan besloten om dit jaar alleen op fietsvakantie te gaan. Ik vond het best spannend. Route bedenken en uitstippelen, overnachtingen regelen, want kamperen is niet voor mij neer gelegd. Van medewandelaars hoorde ik van vrienden op de fiets . Een fijne mogelijkheid om lowbudget te overnachten. Waar wil ik dan naartoe? Rondje IJsselmeer ? Hoe lang wil ik dan gaan? Welke afstanden zijn geschikt voor mij? Hoe veel rustdagen moet ik inplannen? Het begon aardig ingewikkeld te worden met al deze vragen. Maar ach, ik doe maar gewoon wat.

Afgelopen jaar heb ik na een moeilijke periode besloten om dingen op te pakken, die ik eigenlijk altijd al wilde doen of graag gedaan heb maar waar ik, om welke reden dan ook, nooit aan toe gekomen ben. Eén van deze dingen is het wandelen. Dat deed ik al met plezier, maar het was meer een zondagmiddag wandeling van max. twee uur (in het Duits: spazieren gehen – niet wandern (!)). Het leek mij leuk om wat langere afstanden te wandelen. Maar… kan ik dit aan? Heb ik de conditie? Alleen wandelen vond ik niet leuk, maar als ik met anderen ga wandelen, dan komt het er straks op neer dat ze me op sleeptouw moeten nemen.